بزار خیال کنم هنوز ترانه ها مو میشنوی

هنوز هوامو داری و هنوز صدا مو میشنوی

بزار خیال کنم هنوز یه لحظه از نیازتم

اگه تموم قصٌمون هنوز ترانه سازتم

بزار خیال کنم هنوز پر از تب تاب منی

روزا به فکر دیدنم شبا پر از خواب منی

بزار خیال کنم تو دل تنگیات

غروب که میشه یاده من میافتی

تویی که قصٌه ی طلوع عشقُ

گفتی و دوست دارم و نگفتی

بزار خیال کنم منم اون که دلت تنگ براش

اونی که وقتی تنهایی پر میشی از خاطره هاش

اون که هنوز دوسش داری اون که هنوز هم نفس

بزار خیال کنم منم اونی که بودنش بس

دوباره فال حافظُ دوباره توی فالمی

بزار خیال کنم بزار اگر چه بی خیالمی
 
                                                                       

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

عزیزم سلام

ترانه ی دلنواز زندگی من...

بیا بهار من

       بیا و پلکهای خسته ی من را بگشا

و وجودم را در برکه ی چشمانت غرق نگاه پر جذبه ی خویش کن

تا زیباترین لحظه های هستی

از ازل تا ابد

در حجم چشمان سیاه تو متولد شود

نازنینم

امروز دلم را برایت نقاشی میکنم

               بیا قلب هزار تکه ام را با دستان مهربانت شفا بده

و بند بند وجودم را با ریسمان محکم محبت به هم پیوند بده

از کوچه پس کوچه های دلتنگی ام که عبور می کنی

              سری به حریم تنهائیم بزن

من در قلبم را باز میگذارم

                         و کوله بار عشقم را می گشایم

تا اگر خواستی

           در مقدس ترین خانه ی دنیا

  در وسعت دل یک عاشق شیدا خانه کنی .

عزیزترینم

دیروز که از برج خاطره هایم به اوج پروانگی پریدم

             و رویاهای شبانه ام را به رنگین کمان حقیقت پیوند زدی

فهمیدم که دوستم داری...

دیروز که با تلنگر احساست

                         شیشه ی سیاه نا امیدی را شکستی

احساس امیدواری را به دهلیز قلبم روانه کردی

شادمانه فریاد زدم

                    که می دانم دوستم داری...

اینک که دستان سبزت را

                              حائل اندیشه های آسمانیم کردی

و به دریای خوشبختی سوقم می دهی

و با مهربانی

                دیباچه ی قلبم را به الماس های سخاوت مزین میکنی

دیوانه وار می پرستمت...

ترانه ی من

فردا که صدای پای خزان سکوت کوچه های زمان را می شکند

و برگ های مردهی زرد ضمیمه ی خاطره ها می شوند

تو از آلبوم روزهای گذشته

عکس مرا با پولک های چشمانت به دیوار افکارت قاب میکنی

و روزهای متمادی

                 با عکس کهنه ی من حرف میزنی

و من

    از پشت ابرهای سپهر

                      نشسته بر رنگین کمان عشق

اشک های سر خورده بر گونه هایت را

عاشقانه می زدایم

                                 و می ستایمت

و در گوشت زمزمه می کنم

                              که همیشه  

                                          دوستت دارم

خواهم که قلب گرمت آماج غم نگردد ....

دوستت دارم تا همیشه..........بوووووووووووس

تصور کن بهاری را که از دست تو خواهد رفت

خم گیسوی یاری را که از دست تو خواهد رفت

شبی در پیچ زلف موج در موجت تماشا کن

نسیم بیقراری را که از دست تو خواهد رفت

مزن تیر خطا آرام بنشین و مگیر از خود

تماشای شکاری را که از دست تو خواهد رفت

همیشه رود با خود میوه ی غلتان نخواهد داشت

به دست آور اناری را که از دست تو خواهد رفت

به مرگی آسمانی فکر کن! محکم قدم بردار

به حلق آویز داری را که از دست تو خواهد رفت

اگر چه شمعی و از سوختن نپرهیزی

نبینم ات که غریبانه اشک میریزی

هنوز غصه ی خود را به خنده پنهان کن

بخند! گر چه تو با خنده هم غم انگیزی

خزان کجا تو کجا تک درخت من ! باید

که برگ ریخته بر شاخه ها بیاویزی

درخت فصل خزان هم درخت می ماند

تو پیش فصل. بهاری نه اینکه پاییزی

تو را خدا به زمین هدیه داده چون باران

که آسمان و زمین زا به هم بیامیزی

خدا دلش نمی آمد که از تو جان گیرد

وگرنه از دگران کم نداشتی چیزی

            تو نمیدانی کی

خواهرم . همسرم . و یا شاید یکی از خویشان من بوده ای ؟

نمی دانم ولی مطمئنم - مطمئن مطمئن -

که ما با هم چونان زوجی محرم زندگی میکردیم.

این را مطمئنم . مطمئن مطمئن .

هر روز هر شام و در هر لحظه

یکی از خاطرات گمشده مان را به یاد می آورم :

روزی که با هم به سفر رفته بودیم .

شبی که با هم تا سپیده دم نجوا میکردیم .

بامدادی بهاری که در آن احساس های عاشقانه ام را

با تو در میان می نهادم

و نیم روزی که با هم در بار انداز رودخانه ای

که از قلب بهشت رویاهایمان می گذشت

به غذا خوردن نشسته بودیم .

آرمیده بر زمین . بر چمنزاران ...

دستانمان یکدیگر را میجستند و قلب هامان

به آرامی از عشقشان می گفتند .

و قطره ای اشک از گوشه ی چشمانمان می جوشید .

در حالی که نگاه های ما در میان اختران

امید ها وخیال هامان و تمامی واژه های زیبای عشق را

                    - رنگ آمیزی شده و عطر آگین -

جست و خیز کنان بر صفحه ی آسمان

شناور بر  اقیانوس سبز رازها

             رقصان . دست در دست ستارگان

          و چرخان - به گونه ای آرام و دوست داشتنی -

  در افق آبی رنگ . دنبال می کردند .

تقدیم به عزیزترین دلبستگی زندگی ام  علی جونم

((بدون هرجا باشی یا نباشی مال منی بدون اگر برای من هم نباشی))

((عشق منی))

عاشقانه دوستت دارم علی نازم

به امید با تو بودن روزگار می گذرانم

سلام ترانه ی قشنگم

بالاخره از مسافرت برگشتی

دلم برات تنگ شده بود.

هفته ی پیش مثل الان کنار هم بودیم

داشتیم خودمون رو واسه خدا حافظی آماده میکردیم

چه لحظه ی تلخی بود

جدایی دو عاشق

دو یاری که در آتش عشق میسوختند

و دوری از هم

حتی برای یک لحظه

تلخ و دردناک بود...

دلم تکرار دوباره ی اون لحظه ها رو میخواد

میخوام بازم رو چمنای پارک کنارت بشینم

تو به من تکیه بدی...

مرا معلم عشق تو شاعری آموخت

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست؟

خبرت هست که جز روی تو مهتابم نیست؟

خبرت هست که در همهمه ی تنهایی

جز یاد لب لعل تو همراهم نیست؟

دانی که به جز تو در جهان یارم نیست؟

شب تا به سحر به جز تو در یادم نیست؟

دانی که شبان تیره تا وقت سحر

جز روی مهت شمع شب تارم نیست؟

لحظه ی دیدار نزدیک است

                    باز من دیوانه ام مستم

                                  باز میلرزد دلم دستم

باز گویی در هوای دیگری هستم

آی نخراشی صفای صورتم را تیغ

آی نپریشی صفای زلفکم را دست

و آبرویم را نریزی دل

ای نخورده مست

لحظه ی دیدار نزدیک است...

دارم میام عزیزم...